Manuel Antonio
enero 28, 2010
Un 28 de enero como hoy, hace 80 años, murió Manuel Antonio (Rianxo, 1900-1930). Genial, brillante y rompedor, tanto en lo estético (en Máis alá criticó el ruralismo y las voces “viejas” como Rosalía, Curros o Pondal) como en lo político, de su pluma nacieron algunos de los versos más radicalmente hermosos de la literatura gallega.
Tras cursar bachillerato en Compostela, estudió náutica en Vigo y se embarcó en el paquebote Constantino Candeeira, capitaneado por Augusto Lustres Rivas, a quién está dedicado De catro a catro, en lembranza das navegacións feitas á par.
Aquejado de tuberculosis, el mismo mal que lo dejó huérfano de padre a los cuatro años, en 1930 desembarcó del pesquero “Arosa” para morir en Asados, cerca de Rianxo, un 28 de enero de hace hoy 80 años. No había cumplido los 30, pero ya había escrito Sós. Ya había cosido, igual que el paquebote esmaltado cosía con liñas de fume, este precioso bordado con hilo de palabras.
Fomos ficando sós
o Mar o barco e mais nos
Roubáronnos o Sol
O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco
Roubáronnos o vento
Aquel veleiro que se evadeu
pola corda floxa d’ o horizonte
Este oucéano destracou d’ as costas
e os ventos d’ a Roseta
ouretáronse ao esquenzo
As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas d’ o reloxe
Pero tamén sabemos a maniobra
d’ os navíos que fondean
a sotavento d’ unha singradura
N’ o cuadrante estantío d’ as estrelas
ficou parada esta hora:
O cadavre d’ o Mar
fixo d’ o barco un cadaleito
Fume de pipa Saudade
Noite Silenzo Frío
E ficamos nós sós
sin o Mar e sin o barco
nós.
Más sobre Manuel Antonio en el blog de Antón Castro
